Κάθε φορά που βλέπω ζωγραφική της Μαίρης Σταματοπούλου βρίσκω και κάτι καινούργιο στην σύνθεση, στο χρώμα, στην φιλοσοφία της. Στοιχεία με τα οποία διαρθρώνει και εξελίσσει τα έργα της – όχι επιφανειακά, αβασάνιστα, μόνο για εντυπωσιασμό, αλλά στοιχεία, που σαν αποτέλεσμα έρχονται από την διερευνητική πορεία της σκέψης της. Προσπάθειες, προτάσεις, οι οποίες παίρνουν την θέση τους μέσα στην σύγχρονη καλλιτεχνική άποψη.

Τα έργα τα οποία μας παρουσιάζει σήμερα, πηγάζουν και συνδέονται μέσα από την αναλυτική παρατήρηση μιας πολύ σημαντικής ιστορικής περιόδου της τέχνης, αυτή των Ελληνιστικών χρόνων. Αυτό το δούναι και λαβείν υπάρχει στην τέχνη και λειτουργεί σαν κρίκος με τα νεότερα πράγματα – και είναι απόλυτα θεμιτό για τον ερευνητή καλλιτέχνη. Δικαιώνεται δε όταν αυτή η πορεία, ‘ενίοτε φορτισμένη συναισθηματικά’ γίνεται μέσον διαδικασίας νέων πλαστικών αξιών. Τα έργα της Μαίρης Σταματοπούλου έχουν όλα τα χαρίσματα αυτής της εν δυνάμει προσπάθειας. Το μεν θέμα, η οπτική εικόνα, είναι μέρος της ιστορίας που πραγματεύεται, πρόφαση, για τα περαιτέρω πλαστικά ‘συνθετικά’ σχήματα του έργου. Η δε πλαστική πλευρά, πλήρης, πυκνή εξελίσσεται καθαρά, αποφασιστικά - με βοηθό το τεχνικό μέρος, που αναδεικνύονται οι αξίες, οι δυνατότητες και οι ποιότητες των υλικών μέσων που χρησιμοποιεί.

Η ζωγράφος Μαίρη Σταματοπούλου δημιουργεί μέσα στην ιδιαίτερη προσωπική της ατμόσφαιρα, άλλοτε με συμβολιστική και άλλοτε με νεορομαντική διάθεση. Η φιλοσοφία της κινείται σε μνήμες, σε όνειρα και πραγματικότητες. Μέσα από τα έργα της μας δίνει κάτι το δικό της - κάτι από τον ψυχικό κόσμο της και είναι αυτό, το ίδιο και διαφορετικό, που μπορεί να δει, να χαρεί και να κάνει δικό του κάθε φιλότεχνος.

Γενάρης 2001                           Παναγιώτης Μεταξάς - ζωγράφος